Ανακοίνωση της ΔΙΕΕΞΟΔΟΥ για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο της σύγκρουσης

Πολλοί μιλούν για μετάλλαξη και προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, που υποτίθεται ότι ξεπούλησε τις ριζοσπαστικές δεσμεύσεις του κόμματος και είναι πλέον έτοιμος να υπογράψει το δεύτερο “αριστερό” μνημόνιο. Μόνο που κάνουν ένα λάθος. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταλλάχθηκε ούτε άλλαξε θέσεις. Πολύ πριν την άνοδό του στην εξουσία είχε ταυτιστεί με την “ευρωπαϊκή” πορεία της χώρας και φυσικά με την παραμονή πάση θυσία στην ευρωζώνη. Από την στιγμή που αυτές ήταν οι στρατηγικές του επιλογές, η κυβερνητική του πορεία ήταν αυστηρά προδιαγεγραμμένη. Δεν είχε να παρουσιάσει καμία απολύτως διαφορετική πολιτική πρόταση που να μπορούσε να δικαιολογήσει τις προεκλογικές του παροχές που χάιδευαν τα αυτιά ενός κόσμου οικονομικά και κοινωνικά απελπισμένου. Και φυσικά το ήξεραν και οι ίδιοι ότι οι γελοίες διακηρύξεις περί συμμαχιών με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που όχι μόνο θα “έπειθαν” τους θεσμούς αλλά θα άλλαζαν ακόμα και την Ευρώπη δεν αποτελούσαν στοιχειωδώς σοβαρή πολιτική πρόταση. Πολύ απλά εξαπατούσαν τον λαό με ψεύτικες υποσχέσεις με αντάλλαγμα την πολυπόθητη εξουσία. Άλλωστε οι προθέσεις τους φάνηκαν αμέσως μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης αφού η συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου 2015 ήταν στην ουσία η πλήρης δήλωση συμμόρφωσης στις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και βέβαια προπομπός των νέων καταστροφικών μνημονίων.

Για τους λόγους αυτούς δεν εκπλήσσει καθόλου η νέα πλήρης υποταγή στις αξιώσεις των “θεσμών” και η νέα λεηλασία των λαϊκών στρωμάτων. Δεν εκπλήσσουν ούτε οι αντιφάσεις στις οποίες υποπίπτουν για να μπορέσουν να σερβίρουν τα νέα μέτρα. Γιατί είναι βέβαια γελοιότητα από την μια να είσαι έτοιμος να πάρεις πολύ σκληρά μέτρα και ταυτόχρονα να κηρύττεις τον τερματισμό της λιτότητας και το τέλος της επιτροπείας. Είναι εξευτελιστικά γελοίο να κλαίγεσαι για τα μέτρα που δεν θέλεις αλλά σε υποχρεώνουν εκβιαστικά δήθεν να πάρεις και συγχρόνως να επαίρεσαι για τις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας που έχει αφήσει “άφωνους” τους Ευρωπαίους. Οι οποίες βέβαια “επιδόσεις” (δηλαδή στην ουσία τα εξοντωτικά για τον λαό πλεονάσματα) είναι ξεκάθαρα αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών, αφού όλοι γνωρίζουμε ότι στην Ελλάδα σήμερα αποκλειστικά και μόνο αυτές οι πολιτικές εφαρμόζονται, τις οποίες όμως πολιτικές η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αναγκάζεται δια της βίας να εφαρμόσει!

Όχι δεν πρόκειται για τρικυμία εν κρανίω αλλά για ξεκάθαρη αδυναμία δικαιολόγησης της ακραία νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ηθελημένα εφαρμόζει. Χώρια που πολλοί υπουργοί βλέπουν αναπτυξιακές διαστάσεις στις “μεταρρυθμιστικές” πολιτικές, δηλαδή στις πολιτικές εκείνες που αντιστρατεύονται ευθέως τα λαϊκά συμφέροντα και οδηγούν ταυτόχρονα και στο ξεπούλημα της περιουσίας του ελληνικού λαού.

Προφανώς η παρούσα κυβέρνηση έχει μπει στο ίδιο ακριβώς κάδρο με την κυβέρνηση Παπανδρέου που κι αυτή “αναγκάστηκε” να προσφύγει στα μνημόνια (που δεν ήταν της “σοσιαλιστικής” νοοτροπίας της) αφού υποτίθεται αποτελούσαν μονόδρομο για την σωτηρία μας αλλά και με την κυβέρνηση Σαμαρά που έσκιζε καθημερινά τα μνημόνια. Δεν διαφέρουν σε τίποτα όσα δήθεν αντίμετρα και να ψηφίσει η κυβέρνηση, τα οποία και αυτά θα εφαρμοστούν με την προϋπόθεση επίτευξης εξωφρενικών (και διατηρήσιμων κατά την κρίση των θεσμών) πλεονασμάτων. Δεν κάνουμε τον κόπο να ασχοληθούμε με το παράλογο του ισχυρισμού περί δήθεν μηδενικού δημοσιονομικού αποτελέσματος (δηλαδή αυτοακύρωσης των νέων μέτρων), θα υπενθυμίσουμε όμως ότι το περίφημο πλεόνασμα είναι απόλυτα ταξικό αφού προέρχεται από την αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων, δηλαδή από την αύξηση των έμμεσων φόρων, την εκτίναξη του ΦΠΑ στο 24%, τον διπλασιασμό της προκαταβολής φόρου, από την μείωση των κοινωνικών δαπανών για την υγεία και την τοπική αυτοδιοίκηση, από το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, από την επιβολή του εξοντωτικού ΕΝΦΙΑ, από την κατάργηση του ΕΚΑΣ (που ως γνωστόν εκαρπούτο η …ολιγαρχία).

Τα νέα μέτρα, δηλαδή η νέα δραστική μείωση των συντάξεων, η φοροεπιδρομή στα χαμηλά εισοδήματα, οι περικοπές επιδομάτων, η κατάργηση του υπουργικού βέτο για τις ομαδικές απολύσεις, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας των καταστημάτων, η πώληση μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων εκτός φαρμακείων, η μείωση των συμβασιούχων του δημοσίου, η εκποίηση των λιγνιτικών μονάδων εξυπηρετούν συγκεκριμένα συμφέροντα και θα οδηγήσουν σε νέα ύφεση την οικονομία. Ο ισχυρισμός ότι η δημοσιονομική λιτότητα θα οδηγήσει σε ανάπτυξη έχει αποδειχθεί εντελώς αβάσιμος. Η ελληνική οικονομική ολιγαρχία δεν ρισκάρει να επενδύσει σε μνημονιακό υφεσιακό περιβάλλον, πόσο μάλιστα όταν μπορεί να αρπάξει κοψοχρονιά δημόσια φιλέτα.

Μπαίνουμε πλέον σε μεγαλύτερο κύκλο φτωχοποίησης. Ορίζοντας εξόδου δεν υπάρχει όσο ακολουθείται η πολιτική προσκόλλησης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο επιμένουμε στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους και όσο ακολουθούμε της πολιτικές λιτότητας που υπαγορεύει το ευρωπαϊκό κεφάλαιο για να ξεπεράσει την καπιταλιστική κρίση και να φορτώσει όλα τα βάρη στους οικονομικά αδύναμους.

Υπάρχει ένας και μοναδικός δρόμος. Αποδέσμευση τώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και υιοθέτηση πολιτικών προάσπισης των λαϊκών συμφερόντων. Και ο δρόμος αυτός περνάει μόνο μέσα από την σύγκρουση με τις διαχειριστικές λογικές της αύξησης της ανταγωνιστικότητας και της δήθεν προσέλκυσης επενδυτών, λογικές που διαιωνίζουν την φτώχεια και την εξάρτηση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *