Οι αλλαγές στο κράτος με… τις ευλογίες της ΕΕ

της Φλώρας Νικολιδάκη (εισήγηση στο διήμερο της ΔιΕΕξόδου, 26-27/11/2016)

Βρισκόμαστε στην περίοδο του επιχειρησιακού σχεδίου για τη διοικητική μεταρρύθμιση 2014-2020.
Οι στόχοι του προγράμματος είναι η μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα με τη μικρότερη δυνατή δαπάνη. Δηλαδή ένας πάγιος στόχος κάθε οικονομικής δραστηριότητας από την εποχή που ανακαλύφθηκε η οικονομία.
Το καινούργιο στην υπόθεση της διοικητικής μεταρρύθμισης είναι ότι εντάσσεται σε ένα «οικονομικό πρόγραμμα». Συγκεκριμένα εντάσσεται στο ΕΣΠΑ.
Μέχρι τώρα ξέραμε ότι η δημόσια διοίκηση είναι κάτι πολύ ευρύτερο από τα δημόσια οικονομικά. Τώρα με την επιχειρούμενη διοικητική μεταρρύθμιση σε κάθε δεύτερη λέξη συναντάμε τις έννοιες του «κόστους» και της «οικονομικής αποτελεσματικότητας».
-Η επιχειρούμενη μεταρρύθμιση, αν ολοκληρωθεί θα έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή του κράτους σε εταιρεία. Δηλαδή θα έχουμε αλλαγή στα κριτήρια με τα οποία θα λαμβάνονται οι αποφάσεις.
Πρώτο βασικό κριτήριο θα είναι, αν η μελλοντική ενέργεια θα έχει ανταποδοτικό χαρακτήρα. Η έννοια του ανταποδοτικού είναι ευρεία, δηλαδή δεν εννοούμε χρήματα, αλλά προγράμματα που θα εξασφαλίζουν έστω και μελλοντικά την απόσβεση της δαπάνης. Το κριτήριο αυτό εισάγεται με γρήγορους ρυθμούς στον τομέα της υγείας της παιδείας και των κοινωνικών αγαθών.
Η εισαγωγή του κριτήριου της ανταποδοτικότητας επηρεάζει το χώρο της εργασίας με πιο άμεσο τρόπο, που μπορεί να μην είναι εύκολα διακριτός λόγω της σύνθετης κατάστασης που υπάρχει στις μορφές που κάνουμε οικονομία. Το κριτήριο της ανταποδοτικότητας διαπερνά τη νομοθεσία για τον κρατικό και τους αυτοδιοικητικούς προϋπολογισμούς. Ορίζεται το πλαφόν του ελλείμματος στο 3% με σκοπό την εξάλειψή του, ενώ οι αυτοδιοικητικοί προϋπολογισμοί ορίζονται από τώρα ως ισοσκελισμένοι και πλεονασματικοί.
Το τι σημαίνει αυτό το ζούμε με τον προϋπολογισμό της Περιφέρειας Αττικής, ο οποίος σταθερά εμφανίζεται με πλεόνασμα που βαίνει συνεχώς αυξανόμενο και μάλιστα στον προϋπολογισμό έχει σταθεροποιηθεί ποσό τόκων, για το 2017 είναι πάνω από 6.000.000,00. Τα προβλεπόμενα έσοδα του προϋπολογισμού για το 2017 από τα σήματα κυκλοφορίας που καλούμαστε να πληρώσουμε είναι λίγο πάνω από 2.000.000,00.
-Ένα ερώτημα είναι λοιπόν, γιατί χρειάζεται να πληρωθούν αφού γίνονται καταθέσεις;
-Ο κανόνας του να υπάρχει ανταποδοτικότητα και κέρδος από οποιαδήποτε ενέργεια κάνω, είναι κανόνας της οικονομίας των επιχειρήσεων. Εκεί απαγορεύεται κάθε απόφαση που σε «βάζει μέσα». Αυτή η λογική περνάει και στο κράτος που κατασκευάζει η ΕΕ.
-Όμως επηρεάζεται η εργασία, με την έννοια της ανθρώπινης ικανότητας. Η φράση της Ξαφά «η γενιά των σημερινών εξηντάρηδων» δεν πρόσφερε αρκετά», πρίν 2 εβδομάδες, εισάγει την έννοια της ανταποδοτικότητας στην ανθρώπινη ύπαρξη. Εξ ού και η στάση του σύγχρονου κράτους της ΕΕ απέναντι στην κοινωνική πολιτική και τα κοινωνικά αγαθά.
-Οι πρόσφυγες, δεν προσφέρουν. Είναι αρνητικό μέγεθος τόσο για να κρατηθεί το έλλειμμα στα επίπεδα που έχουν ορίσει, όσο και στο να πληρούται το κριτήριο της ανταποδοτικότητας στις κυβερνητικές και αυτοδιοικητικές δράσεις. Για αυτό το λόγο επιλέγονται οι ΜΚΟ να δραστηριοποιούνται στο χώρο των προσφύγων. Γι’αυτό το λόγο το κονδύλι των 100.000,00 ευρώ που προβλεπόταν στον Προϋπολογισμό της Περιφέρειας το 2016, απορροφήθηκε κατά 0%.
-Αντιθέτως το Πρόγραμμα Εκτελεστέων Έργων της ΠΑ από ίδιους πόρους, ξεπερνάει το ποσό των 2 δις. Όλα τα έργα είναι τέτοια που μπορούν να φέρουν έσοδα. Μπορούν να είναι ανταποδοτικά. Δηλ. θα διαθέσει κονδύλια η Περιφέρεια για αθλητικά έργα, αλλά αυτά θα φέρουν έσοδα, αφού στο ιδεολογικό επίπεδο το «τζάμπα πέθανε».
-Το σύγχρονο κράτος που οικοδομείται στην ΕΕ, και που δεν είναι ούτε πρόσκαιρο, ούτε λόγω της κρίσης, αλλά πρόκειται για κατασκευή μακράς πνοής, κατήργησε την έννοια της Κοινωνικής Πολιτικής και την αντικατέστησε με την έννοια των «έκτακτων προγραμμάτων για την Ανθρωπιστική Κρίση».
‘Οπου λέγοντας «ανθρωπιστική κρίση» εννοούν στην καλλίτερη περίπτωση μια αμοιβαία ευθύνη και στη χειρότερη περίπτωση μια μονομερή ευθύνη των φτωχών, των λούζερ, όπως εδώ και πολλά χρόνια χαρακτηρίζονται στην Αμερική οι άνθρωποι που δεν καταφέρνουν να πλουτίσουν.
Αυτό το στοιχείο στην ιδεολογική φαρέτρα του σύγχρονου κράτους της ΕΕ, είναι απολύτως διαλυτικό για την ανθρώπινη κοινωνία και χτυπάει την εργατική τάξη ανάμεσα στα μάτια. Διαλύει το «εμείς», όχι με την έννοια της τάξης και του αγώνα της να απαλλαγεί από τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς, αλλά με την έννοια της αμφισβήτησης της ύπαρξης.
-Στην προηγούμενη ιστορική περίοδο με την ύπαρξη ενός 2ου τρόπου οικονομίας και κρατικής συγκρότησης στον πλανήτη, υπήρχε μια ισορροπία ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία. Σε εκείνη τη φάση στο τέλος δηλαδή της συνάρτησης Χ-Ε-Χ, η εργασία ως παράγοντας της διαδικασίας παραγωγής είχε οντότητα. Στην ιστορική φάση που βρισκόμαστε με ισχύ της συνάρτησης Χ-Χ-Χ, όπως μειώνεται η αξία του εμπορεύματος, έτσι μειώνεται και η αξία της εργασίας και άρα του εργάτη. Η Γερμανία είναι η χώρα του Χ-Χ-Χ. Από τη Φρανκφούρτη μετακομίζουν απλοί άνθρωποι, πολλές φορές και ιδιοκτήτες κατοικιών, που αναγκάζονται να τις πουλήσουν, γιατί εκεί χτίζεται μια πόλη που θέλει κατοίκους μιας ειδικής κουλτούρας, γιάπις δηλ. μιας ειδικής σχέσης με την τέχνη, μιας ειδικής ικανότητας χρήσης υποδομών που απαιτούν συγκεκριμένες γνώσεις πληροφορικής. Ο απλός άνθρωπος καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να βγει από το σπίτι του, και αλλάζει πόλη.
-Το σύγχρονο κράτος που χτίζει η ΕΕ, μέσα από χιλιάδες ενέργειες, νόμους, προγράμματα που φαινομενικά μπορεί να φαίνονται άσχετα ή και αναγκαίοι εκσυγχρονισμοί, μελλοντικά θα πάρει τη μορφή ενός ΔΣ μεγάλης πολυεθνικής. Θα είναι σχετικά απρόσωπο, θα είναι κράτος «εργασίας», ενώ την ιδεολογική και προπαγανδιστική δράση θα έχει ένα πλέγμα «ανθρώπων και δομών» που φαινομενικά δεν θα σχετίζονται με το κράτος. Για παράδειγμα τα ιδρύματα. Το ίδρυμα Λεβύ όρισε (προτείνοντας) δύο στελέχη στην τωρινή κυβέρνηση: τον Παπαδημητρίου και την Αχτσιόγλου. Το ίδρυμα Νιάρχου θα στεγάσει τη Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη έναντι ενοικίου, και απαιτεί από την ΠΑ να χρηματοδοτήσει την κατασκευή και διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου που είναι απαραίτητος για την απαραίτητη κερδοφορία που πρέπει να έχει το ίδρυμα αφού διατέθηκε ιδιωτικό κεφάλαιο 600 εκ. ευρώ.
-Το σύγχρονο κράτος στην ΕΕ, θα είναι επιτελικό. Η αυτοδιοίκηση Α’ και Β’ βαθμού θα είναι ο μηχανισμός υλοποίησης των προϋπολογισμών που θα αποφασίζονται. Το πολιτικό προσωπικό και της κυβέρνησης και των ΟΤΑ, εξισώνεται με το προσωπικό των τεχνοκρατικών στελεχών των κρατικών υπηρεσιών. Η έννοια της πολιτικής δεν χωράει στο σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.
-Η απαίτηση των κεφαλαιοκρατών από το σύγχρονο αστικό κράτος είναι η υλοποίηση του προγράμματος με τους λιγότερους δυνατούς κραδασμούς. Στην ΕΕ, οικοδομείται η διακυβέρνηση μέσω των Περιφερειών, ως αμορτισέρ του συστήματος. Τα στελέχη κρίνονται από την ικανότητά τους να «περνάνε το πρόγραμμα» και κανείς δεν τους ζητάει να παράγουν πολιτική. Αυτή είναι έτοιμη, σε demo. Υο κράτος τους αποκτά όλο και περισσότερο το χαρακτηριστικό της συνέχειας, και άρα την ώρα που απρόσκοπτα το «πρόγραμμα» θα προχωράει, οι πετυχημένοι πολιτικοί πρέπει να μας κρατάνε απασχολημένους, ώστε να μην κάνουμε διαμαρτυρίες, εξεγέρσεις, επαναστάσεις και άλλα ντεμοντέ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *